...πηγαίνω σε άλλους τόπους και με άλλη ψυχολογία .Φεύγει το άνχος , δεν βλέπω και δεν ακούω τίποτα . Είμαι στο δικό μου κόσμο , στον δικό μου σύννεφο και ψάχνω.
Ψάχνω το χρώμα , το φώς , τη σκιά . Σκέφτομαι ποιος ζει σε αυτό το δρομάκι, ποιος είναι πίσω από το παράθυρο . Φυσάει και η μπουκαμβίλια αφήνει ελεύθερα τα λουλουδάκια της να πετάξουν .
Το γαλάζιο του ουρανού φωτίζει το δρόμο μας και δημιουργεί τις σκιές που παίζουνε με τα κλαδιά των δένδρων. Ενας όμορφος πίνακας που μου χάρισε αρκετές ώρες γαλήνης .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου